Vorige week ging mijn column over de Sportagenda 2016, het topsportbeleid van NOC*NSF tot en met 2016. Centraal staat daarin de top-10 ambitie, het streven van Nederland om structureel tot de tien beste topsportlanden ter wereld te behoren. Top-10 ambitie, te pas en nog vaker te onpas wordt er door de politiek en NOC*NSF met dit cruciale begrip voor de (top)sport geschermd en gesjoemeld.